bodur tavuk her dem taze

Bazen kendimi Barça’nın karşısındaki Real Madrid gibi hissediyorum. Ne kadar iyi oynarsam oynayayım hep kaybediyorum :(

Sen şimdi gidiyorsun ama meme,göt,bacak bende kaldı zaa

diyip kaçasım var :(((

“Ben sadece,
 Kışın karpuzu
 Yazın portakalı özlerdim.
 Şimdi bir de sen çıktın başıma.” 

Belki bu kadar bencil olmasaydık, her şey daha kolay olurdu. “Beni, benim sevdiğim kadar sevmedi.” Oysa ben daha az bencildim. Yine bencildim ama o kadar değil. Nicel karşılaştırmaları çoktan geçmiştim. Benden daha çok sevmesine gerek yoktu, sevsindi sadece. Burada da başka bir sorun baş gösterdi. “Beni, benim sevdiğim gibi sevmedi.” Hiç korkmadı mesela beni kaybetmekten. İçinde en ufak bir şüphe olmadı. Türkçesi, sikine bile takmadı.

Düşünüyorum da. Zaten sadece düşünüyorum. Hayatı zorlaştıran biz miyiz, yoksa hayat mı zaten zor, bilmiyorum. Ama bir yerde bir bokluk olduğu kesin.

“Her şey seni hatırlatıyor” demeyeceğim. Hiç unutmuyorum ki.

En güzelli, sevdiğimli kıyafetlerimi “Kirlenir şimdi bu ilk giyişimde, o gelince giyerim…” diye düşünerek kenara ayırıp giymemem?

Ve hiç gelmemesi.

(Source: sosyalkedi)

Bazı insanlar çok F klavye.

Varlığına alışmak ne kadar kolaysa, yokluğuna alışmak o kadar zor.

Öyle bir şeydi ki onu sevmek, çok tanıdık bir kelimenin sürekli tekrarlanınca anlamsızlaşması gibi. O da sevdikçe anlamsızlaşıyordu. Neydi, kimdi? Bilemiyordum. Bu bilinmezlik beni karmakarışık yapıyordu. Elimi kolumu bağlıyordu belki.

Nefes almak gibi olmuştu onu sevmek. “Saat yedide uyan. Yarım saat yatakta debelen. Ve onu sev.”

Ondan anılar biriktirdim ben sürekli. Her yere bir parçasını gizledim. Her şeyiyle onu ayrı ayrı seviyordum sanki. Ellerini ayrı, gözlerini ayrı, burnunu, kulaklarını, çenesini, kaşlarını, alnını… Çok güzeldi. Çok çirkindi. Seviyordum. Nefret ediyordum.

Hiç anlamadı.
Bak, yine anlamsızlaştı.