Öyle bir şeydi ki onu sevmek, çok tanıdık bir kelimenin sürekli tekrarlanınca anlamsızlaşması gibi. O da sevdikçe anlamsızlaşıyordu. Neydi, kimdi? Bilemiyordum. Bu bilinmezlik beni karmakarışık yapıyordu. Elimi kolumu bağlıyordu belki.
Nefes almak gibi olmuştu onu sevmek. “Saat yedide uyan. Yarım saat yatakta debelen. Ve onu sev.”
Ondan anılar biriktirdim ben sürekli. Her yere bir parçasını gizledim. Her şeyiyle onu ayrı ayrı seviyordum sanki. Ellerini ayrı, gözlerini ayrı, burnunu, kulaklarını, çenesini, kaşlarını, alnını… Çok güzeldi. Çok çirkindi. Seviyordum. Nefret ediyordum.
Hiç anlamadı.
Bak, yine anlamsızlaştı.
